Modern-Yapı-Malzemeleri1920’lerde yapı eylemine giren plastikler, günümüzde ince yapıda yaygın kullanım bulsalar da, strüktürel kullanımları çeşitli nedenlerden ötürü yaygınlaşamamıştır: Kimyasal dengenin kararsızlığına bağlı olarak pek güvenilir olmamaları, ısıya karşı dirençlerinin düşük olması, elektrostatik etki nedeniyle toz çekmeleri vb. Bu olumsuzlukları taşımayan plastik uygulamaları, geleneksel malzemelere oranla yüksek maliyetleri nedeniyle tercih edilmemektedir. Malzemenin esneklik modülünün düşük olması nedeniyle ince katlar halinde kullanılan bu malzemeleri biçimleriyle çalıştırmak gerekir: Katlanmış plak, kabuk gibi. En geçerli çözümler, büyük mekânları pnömatik (şişirilmiş) zarlar ya da membran örtülerle örtmektir.


1950’li yıllardan itibaren yaygınlık kazanmaya başlayan karma (kompozit) malzemeler, çoğu zaman organik bir reçine olan bir matristen ve bu matrise gömülü elyaf güçlendirme öğesinden oluşur. Karma malzemelerde cam elyafı, karbon elyafı ve aramid elyafları (kevlar vb.) yaygındır. Bunların yanında seramik elyafı (silisyum karbür), polietilen, silis ve bor elyafı da yaygın olmamakla beraber kullanılmaktadır. Karma malzemeler, matrislerinin organik reçinelerden (plastikler) yapılması halinde reinforced polymer composite “RPC” (polimer kompozit, armürlü plastik, donatılı plastik) olarak anılmaktadır. Daha çok ince yapı uygulamalarında kullanılan polimer kompozitlerin, yapı strüktürlerinde kullanımları şimdilik sınırlıdır.

Geleneksel malzemelere başkaldırı, İngiltere’de sanayi devrimiyle başlar. Dökme çelik yönteminin bulunuşuyla yapı eylemine ilk modern malzeme katılırken, insanoğlu malzeme bilimiyle tanışır. Kireç ve benzeri hidrolik bağlayıcılar antik çağdan bu yana bilinse de, betonarme ancak portland çimentosunun keşfinden sonra bulunup yapı malzemeleri arasına katılacaktır.